,,Ik maak van mijn hart geen moordkuil”

,,Ik maak van mijn hart geen moordkuil”, zegt Peter. En zo hoort dat ook. Zeggen wat je ervan vindt. Peter en Ine wonen samen in een van de drie beschikbare twee-persoonsappartementen van het Futurahuis in Someren. En dat is best even wennen. Want ook al wonen ze nog steeds in ‘hun dorp’, het oude huis wordt gemist. ,,We woonden in een prachtige twee-onder-een-kapwoning. We waren er natuurlijk het liefst blijven wonen.”

Maar door de ziekte van Ine, net als Peter uit het bouwjaar 1958, was een verhuizing naar een zorgwoonvoorziening noodzakelijk geworden. Ine en Peter hebben Alzheimer. Tijdens het gesprek doet Peter het woord. Ine lijkt alles goed te kunnen volgen. Soms knikt ze of schudt ze het hoofd. Af en toe neemt ze deel aan het gesprek en geeft ze antwoord. En als het dan even niet lukt, omdat ze het juiste woord niet kan vinden, kijkt ze Peter aan.

Inmiddels zijn ze wel gewend aan het nieuwe huis, de bewoners, de rituelen en aan Wim. ,,Ik laat jullie wel even alleen”, zegt Wim van Santvoort, de immer goedlachse locatiemanager van het Noord-Brabantse Futurahuis. ,,Dan kunnen jullie vrijuit praten.” En dan met een knipoog: ,,Kunnen jullie het ook even over mij hebben.” Peter en Ine lachen. ,,Je kent me”, zegt Peter. ,,Ik maak van mijn hart geen moordkuil.”

Peter en Ine leerden elkaar kennen tijdens hun studietijd in Tilburg. Het is meer dan veertig jaar geleden. ,,Ze was bevriend met mijn huisgenoot en kwam regelmatig langs om koffie te drinken. Ine bleef maar terugkomen, haha.” Ze moet er ook om lachen. ,,Op een gegeven moment klikte het en sindsdien zijn we onafscheidelijk.”

Het tweetal ging in het Zeeuwse Terneuzen wonen. Maar toen Peter een baan als leraar handvaardigheid vond in Eindhoven, besloten ze naar Noord-Brabant te verhuizen. Ine vond werk als WMO-consulent bij de gemeente Someren. Ze kenden de regio goed, omdat de ouders van Ine in Deurne woonden. ,,Is hier maar 15 kilometer vandaan.”

Hun oudste zoon was drie jaar toen ze de woning in Someren betrokken, nu meer dan dertig jaar geleden. Later kwamen daar nog een jongen en een meisje bij. De beide jongens wonen nog altijd in het dorp en Jasper is met zijn gezin in het ouderlijk huis gaan wonen. Hun dochter is naar Amersfoort verhuisd. Zes kleinkinderen hebben ze nu. ,,Wat een rijkdom”, antwoordt Peter desgevraagd. Ine knikt. De fonkeling in haar ogen spreekt duizend woorden. Het is geweldig dat ze de kleinkinderen zo vaak zien. Ze wonen slechts een paar minuten bij hen vandaan.

,,Iedereen kent Buddy en Buddy kent iedereen”

Een belangrijk lid van de familie wordt bijna over het hoofd gezien: het is Buddy, de hond van Ine en Peter. Een kleine, lieve en zeer aaibare Boomer ,,met nog iets van een andere soort in zich”, die ondertussen de hond van het huis is geworden. Iedereen kent Buddy en Buddy kent iedereen.

Dan wordt er op de deur geklopt. Of Peter en Ine al zin hebben in de lunch. De grote, gemeenschappelijke woonkamer vult zich met heerlijke geuren. Chefkok Joop heeft zijn best weer gedaan. Kerrie- of groentesoep en daarna volop keuze uit de rijk gevulde broodmanden.

Twee jaar, zo lang wonen ze er al. ,,De stap was best groot, maar inmiddels hebben we het erg naar ons zin. We zijn ook allebei types die graag onder de mensen zijn. Zelf was ik jarenlang voorzitter van de voetbalclub en toneelvereniging in Someren. En Ine zat in het bestuur van de Kennedymars, een jaarlijkse wandeltocht van 80 kilometer. Ik overweeg dit jaar ook mee te doen.”

,,De lunch moet maar even wachten”

In de huiskamer zijn de meeste tafels bezet. Er wordt gegeten en gepraat. Dan wordt er aangebeld. Een van de andere bewoners doet open. Het is Jasper, de oudste zoon van Ine en Peter. Hij heeft z’n zoontje meegenomen. Amper 1 jaar oud waggelt hij het Futurahuis binnen. Buddy kan z’n geluk niet op en fanatiek kwispelend rent hij het bezoek tegemoet. Peter en Ine moeten weer lachen. De lunch moet maar even wachten.

© Copyright - Futura Zorg
Accessibility by WAH