“Voor je het weet flats ik overal kleuren verf op”

Wie de woonkamer van Eef binnenstapt, ziet het meteen. Hier woont een dierenvriend. Waar je ook kijkt: overal duikt wel een beeld of schilderij van een dier op. ,,Ik ben gek op paarden en honden”, zegt de geboren Friezin. ,,Friese paarden vooral.”

Drie jaar woonde ze in haar geboortedorp Koudum, een paar minuten fietsen van het IJsselmeer. De in 1935 geboren Eef verhuisde nadien verschillende keren. Dan vond vader ander werk, of bracht de liefde haar naar nieuwe plekken. In Haarlem volgde ze de opleiding tot verpleegkundige. Dat was toen een zwaardere opleiding dan tegenwoordig: minstens vijf studiejaren voordat je gediplomeerd was. Eef solliciteerde met succes naar een baan in het academisch ziekenhuis in Utrecht en werkte er met heel veel plezier.

Na haar pensioen ging ze met haar man Jaap in Noord-Brabant wonen. Jaap vond hier werk, vertelt ze. ,,En natuurlijk was dat wennen. Als ik terugkijk op mijn leven mis ik het vlakke land van Friesland het meest. Ik ben er regelmatig teruggekeerd, maar dat herkende ik het niet meer. Friesland is ook zo veranderd!”

Met Jaap kreeg ze twee kinderen: een zoon en een dochter. ,,Mijn dochter is bewegingstherapeut. Mama, zegt ze dan, je moet rechtop lopen. Je schouders een beetje naar achteren en hup, flinke stappen naar voren zetten.” De bewegingstips missen hun uitwerking niet: Eef maakt een kwieke indruk. In een vrolijke, soepele pas geeft ze een rondleiding door haar kamer.

,,Dit schilderij is wel een favoriet van me”, en ze wijst naar een aquarel met drie Belgische paarden. ,,Mijn man Jaap had Friese paarden, die vind ik nog net iets mooier.” Zelf houdt Eef van kleien. Ze boetseert beelden, waarvan ze de meeste in de loop der jaren heeft weggegeven. Beeldhouwen is een kunstvorm waar ze met bewondering over spreekt. ,,Maar voor een vrouw, is dat te zwaar werk”, vindt ze.

Over haar eigen creaties is ze bescheiden. Laat anderen maar oordelen. ,,Ik vind het leuk om af en toe samen met andere bewoners te knutselen. Dan ben ik wel op mijn gemak. Ik kan mijzelf volledig in de kunst verliezen. Voor je het weet, flats ik overal kleuren verf op”, zegt Eef al lachend.

Beeldentuin

Dat haar kunst ook anderen beroert, blijkt wel uit de beeldentuin. In de binnentuin van het Futurahuis staan in een klein deel van het perk verschillende dierenbeelden opgesteld. Een hond, een kat, een paar paarden. Tot in detail naar levensechte dieren geboetseerd. In de meeste gevallen zijn ze gemaakt door Eef. Welk beeld het meest tot de verbeelding spreekt? Ze hoeft niet lang na te denken. Het is, verrassend genoeg, een ontwerp van een man maar door haar gemaakt. Een gehurkte figuur die zijn hoofd diep in de schouders heeft verstopt. Ze beschouwt het beeld als een eerbetoon aan haar Jaap. Het laat zien hoe een ziekte iemand moedeloos kan maken.

Toen Wim, de locatiemanager in Someren, voorstelde om de beelden van Eef in de gemeenschappelijke tuin te plaatsen, was er even twijfel. Want zaten de andere bewoners daar wel op te wachten? Maar Wim haalde haar over. Gewoon doen. De beelden zijn prachtig. En dat vinden de andere bewoners vast ook. En dat was ook zo.

Eef woont sinds januari 2024 in het Futurahuis in Someren. Haar zoon en kleinkinderen wonen vlakbij. Ze komen allemaal graag bij oma. ,,Dan genieten we samen van het uitzicht. Je kunt ook zoveel zien”, en ze wijst naar de bomen die talrijk tussen de andere huizen in de buurt staan. En plotseling zegt ze opgewonden: ,,Moet je kijken!” Ineens flitsen er enkele duiven voorbij het raam. Twee, drie en al snel worden het er meer. Ze wijst naar een man die met een lange stok en een soort vlag driftig heen en weer staat te zwaaien. Het is een duivenmelker die een paar huizen verderop woont en zijn duiven traint. ,,Ik wil hem toch eens vragen hoe hij dat precies doet. Ja, ik ga hem snel eens opzoeken.”

© Copyright - Futura Zorg
Accessibility by WAH